Unexistable love I wish I could tell you...

Ασκήσεις Ήθους

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Το Παράπονο - Οδυσσέας Ελύτης

Κανενός το φιλί δεν θα σε γδύσει

Δεν τη φιλάει κανείς.

Φοβούνται μη τους μείνει η γεύση της.

Μα όλο γελάει αυτή.

Φοβάται μη της πουν πως δεν μπορούν να τη φανταστούν γυμνή.

Πως είναι τρομακτική.

Πως δεν αξίζει να φοράει κανενός το φιλί.

Δεν τη ρωτάει κανείς για μας.

Φοβούνται μη τους δείξει το όχι της.

Μα όλο γελάει αυτή.

Γιατί;

Κανενός το φιλί δεν θα σε γδύσει.

Αν δε νιώθεις ζωντανή δεν θα σε γδύσει.

Νιώθεις πάντα μικρή και όταν γεράσεις θα τιμάς την πληγή.

Στο πιάνο χαλαρώνεις γυμνή.

Ήθελες να μιλάς στον λύκο εσύ.

Σου άρεσε να μιλάς στον λύκο εσύ.

Θάνος Ανεστόπουλος (1967- )

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια

κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,

μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας

ν' ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας.

Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,

στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,

ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα

ν' ακούω μονάχα να μου λένε πόνα, πόνα, πόνα, πόνα.

Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες,

δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,

του έρωτα εποχές μάγισσες, ψεύτρες

των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες.

Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι

ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.

Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι

ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι.

Χύνεσαι μέσα σε όλα τα τοπία

ΧΥΝΕΣΑΙ μέσα σε όλα τα τοπία, καλύπτεις κάθε πιθανό συνδυασμό, γιορτάζεις όλες τις ημερομηνίες. Σε μεταφράζουν όλες οι γλώσσες της γης. Κάθε πρωί που σηκώνεσαι, φοράς όλα τα χρώματα, μιλάς όλες τις λέξεις της μέρας και χαμογελάς. Με όλες τις εκφράσεις. Σε φωνάζουν όλα τα απεγνωσμένα επίθετα, υπάρχεις μέσα σε όλες τις επιδιώξεις, αποτελείς ιδρυτικό μέλος σε όλα τα κινήματα. Είσαι ο πρωινός καφές σε όλα τα καφενεία, το ρεφρέν στους στίχους όλων των τραγουδιών, με περιμένεις σε όλες τις γωνίες του κόσμου να γυρίσουμε σπίτι. Εκτυλίσσεις τα στιγμιότυπα, αλλάζεις τη γεωγραφία του ορίζοντα με το βλέμμα σου, σε διαφημίζουν παντού τα καρτ ποστάλ των νησιών. Αποτελείς το θέμα όλων των αφιερωμάτων.

Είσαι πάντα ο χρόνος που πέρασε και ο χρόνος που θα ρθει, στεγνώνοντας πάνω σε κάθε φωτογραφία, κάθε δέρμα, κάθε που βρέχει.

Χωρίς καν να υπάρχεις.
Εσύ.
Μια, καθώς λένε, δυσλειτουργία της μνήμης.

Σταύρος Σταυρόπουλος - Οι άλλοι που είμαι

Τώρα που ζω μαζί σου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθεις ποιός υπήρξα, ποιός είμαι, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι συνέθεσε αυτό που οι άλλοι συνηθίσανε να αποκαλούνε παρουσία.

...

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιός υπήρξα, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία.

Μάνος Χατζιδάκις

Love me when I least deserve it, because that's when I need it the most

Πρέπει λοιπόν να ψάξουμε μέσα στον εαυτό μας και να βρούμε αυτή τη δύναμη που θα μας επιτρέψει να είμαστε ζωντανοί. Άμα είσαι ζωντανός δημιουργείς. Άμα είσαι νεκρός καταναλώνεις…

Περικλής Κοροβέσης

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.

Οδυσσέας Ελύτης - Τα μικρά έψιλον

Κυριακή 14-9-2008

Σε καπνίζω αργά

Η άκρη της γλώσσας μου
Παρακολουθεί τον ήλιο να δύει λαθραία
Στις αξύριστες χλαίνες σου

Βυζαίνει όλα τα χι και τα λάμδα
Που περιμένουν κάτω απ’ τον αφαλό σου

Το σώμα σου γκρεμίζεται
Το ξεκουμπώνω
Ξηλώνω τα κουμπιά του
Σιγά σιγά

Από τα νύχια των ποδιών έως τους λοβούς των αυτιών
Μια ανεξήγητη θάλασσα

Σε πίνω
Καταπίνοντας
Κύματα
Κραδασμούς
Κρίματα

Δίπλα μας
Ο ήλιος ξελιγώνεται άδικα

Μη χάνεσαι ρε γαμώτο

Μη


Σταύρος Σταυρόπουλος - Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Βρες αυτό που αγαπάς κι άφησέ το να σε σκοτώσει..

...

Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες , ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση.

Charles Bukowski

Ξέρω πώς είναι ο θάνατος

...και θα 'χω αφήσει τόσα πίσω
Ιδέες, αποφάσεις και αυτή τη συγκατοίκηση με τον Μπαχ,
που 'ταν ασφυκτική.

...και ένας ακόμα άγνωστος θα μείνει με τους αγνώστους.
Μπορεί και να θυμάμαι τα χέρια σου, τα μάτια σου, την πέτρα που έσκυψες
και μάζεψες δίπλα από την θάλασσα.

Γι αυτό σου λέω, ξέρω πως είναι ο θάνατος
Μια απλή βραδιά...όπως οι άλλες...

Περικλής Κοροβέσης

Η Νεφέλη

Δεν είναι η Νεφέλη που σήμερα,
πέντε του Μάη, έξι το απόγευμα,
χρύσωσε τον ορίζοντα.
Η αγάπη μου είναι
που ξεπέρασε τα όρια
της καρδιάς μου και τύλιξε
όλο τον κόσμο
σαν διάφανο στέφανο.

Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ο Ουρανός

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν᾿ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερὰ ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα-ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.

Μανόλης Αναγνωστάκης - Ο Ουρανός

Ισχυρή θέληση

Κανείς
δεν μπορεί να σταματήσει
τη μοναχική μου
πορεία
προς τα ενδότερα
κι ανεξερεύνητα βάθη
του κορμιού
Σου.

Μάνος Χατζιδάκις - Ισχυρή θέληση

Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει...
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ - Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

Περί ελπίδας...

Άτιτλο 

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Άρα δεν είναι φήμη, ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός

Κική Δημουλά


Αντιβιοτικό


Εγώ στο κελί μου
Την ώρα της εκτέλεσης

Ιδρύω φεγγίτες


Σταύρος Σταυρόπουλος - Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Η μπαλάντα του σπέρματος

Εκείνο το βράδυ
Μετέφερα με επιμέλεια τους νεκρούς
Στο διπλανό δωμάτιο
Τίναξα προσεκτικά τα σεντόνια
Για να βρω το ανταλλακτικό σου
Και αφού έκλεισα καλά
Όλες τις τρύπες που έπρεπε
Με τον Ντε Σαντ υπό μάλης
Παραδόθηκα στην αυπνία της κάβλας σου

Τη στιγμή ακριβώς
Που ένα παράνομο δάκρυ
Εκεί στα απόνερα

Έπαιζε πιάνο στο δέρμα σου



Στις γειτονιές των μηρών σου

Νυχτώνει
Όπως μπορεί
Στις γειτονιές των μηρών σου
Που χορταριάζουν

Κάθε που λείπω
Κάθε που ενηλικιώνεται
Η απουσία μου μέσα τους

Εκεί
Που πάντα βρισκόταν
Τιμωρία η θάλασσα

Νυχτώνει
Αφού δεν μπορεί

Καμιά μέρα

Να αντέξει

Τα τόσα αήττητα
Πυροτεχνήματά σου


Σταύρος Σταυρόπουλος - Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Η νύχτα με συμφέρει

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες· ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις· έπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει· 
εξαίρει την όσφρηση μα προπάντων η νύχτα περιζώνει.

Νίκος Καρούζος