Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει...
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ - Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

Περί ελπίδας...

Άτιτλο 

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Άρα δεν είναι φήμη, ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός

Κική Δημουλά


Αντιβιοτικό


Εγώ στο κελί μου
Την ώρα της εκτέλεσης

Ιδρύω φεγγίτες


Σταύρος Σταυρόπουλος - Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Η μπαλάντα του σπέρματος

Εκείνο το βράδυ
Μετέφερα με επιμέλεια τους νεκρούς
Στο διπλανό δωμάτιο
Τίναξα προσεκτικά τα σεντόνια
Για να βρω το ανταλλακτικό σου
Και αφού έκλεισα καλά
Όλες τις τρύπες που έπρεπε
Με τον Ντε Σαντ υπό μάλης
Παραδόθηκα στην αυπνία της κάβλας σου

Τη στιγμή ακριβώς
Που ένα παράνομο δάκρυ
Εκεί στα απόνερα

Έπαιζε πιάνο στο δέρμα σου



Στις γειτονιές των μηρών σου

Νυχτώνει
Όπως μπορεί
Στις γειτονιές των μηρών σου
Που χορταριάζουν

Κάθε που λείπω
Κάθε που ενηλικιώνεται
Η απουσία μου μέσα τους

Εκεί
Που πάντα βρισκόταν
Τιμωρία η θάλασσα

Νυχτώνει
Αφού δεν μπορεί

Καμιά μέρα

Να αντέξει

Τα τόσα αήττητα
Πυροτεχνήματά σου


Σταύρος Σταυρόπουλος - Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις

Η νύχτα με συμφέρει

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες· ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις· έπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει· 
εξαίρει την όσφρηση μα προπάντων η νύχτα περιζώνει.

Νίκος Καρούζος

Η πιο όμορφη θάλασσα

Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε στο `χω πει ακόμα.


Nâzım Hikmet